uiteindelijke project – logo’s + slogans

 Ter uitbreiding van het voorgaande. Naast logo’s zijn ook slogans een krachtig middel om advertentie te voeren. Ik kan ze ook makkelijk aanwenden in mijn project om het geheel krachtiger te maken.

Op een lange witte muur in een ondergrondse gang breng ik namelijk een serie bewerkte logo’s aan zoals hiervoor beschreven, én een slogan in het zwart. Voor men passeert ziet men dus de slogan op de muur, omringt door een abstracte print (logo’s). Op dat moment heeft de slogan weinig betekenis. Als men passeert ziet men de vervolledigde versie van de print. De slogan krijgt dan wel betekenis aangezien de voorbijganger niet alleen de link legt met de omgeving maar ook met het merk.

Ik heb een aantal merken gezocht met een interessante slogangeschiedenis: Coca-Cola en Louis Vuitton

Ik heb deze slogans gekozen omdat ze, los van hun adverteerfunctie, op zich passen in de context van een metrostation. Ik verklaar mij nader…

… Bij Coca-Cola gaat de inhoud van de slogan vaak om de pauze tijdens dagdagelijkse activiteiten: de werkpauze, de shoppauze, de reispauze, enz. De zinnen passen dus ook goed in de omgeving van een metrostation: mensen zijn gehaast, op weg naar hun dagdagelijkse bezigheden. Een slogan als “the pause for people-on-the-go” spreekt de voorbijgangers dus aan. Wanneer ze effectief voorbij de slogan passeren en “coca-cola” in hun schaduw zien verschijnen beseffen ze echter dat “coca-cola” een mogelijke pauze is tijdens hun reis naar het werk/huis/…

… Bij Louis Vuitton gaat de inhoud van de slogan om reizen. Daarom zijn de zinnen niet absurd als niemand voorbij passeert en als de logo’s dus niet zichtbaar zijn. Deze slogans zou ik bv aanbrengen in metrostations aangesloten op een luchthaven, omdat “reizen” daar door de voorbijgangers (=vliegtuigreizigers) in de ruime zin van het woord kan geïnterpretteerd worden.

    

    

uiteindelijke project – logoanalyse

Ik heb een paar bekende, herkenbare logo’s uitgekozen en bewerkt zodat ze in het concept kunnen werken. Zo heb ik elk logo nieuwe kleuren gegeven, die verdwijnen in het rode licht. Bepaalde gedeelten van de logo’s hebben echter hun oorspronkelijke kleur behouden zodat deze wel zichtbaar blijven in het rode licht. Enkel als iemand voorbijloopt, verschijnt dus het gehele logo in de schaduw. Als niemand voor de projector staat ziet men enkel een bepaald deel van een logo dat op zich niet herkenbaar is. De voorbijganger speelt zelf dus een actieve rol bij deze manier van adverteren: zonder de voorbijganger zijn de logo’s onherkenbaar. De advertentie heeft dus enkel zin als de voorbijganger (=potentiele consument!) tussenkomt.

Dat idee sprak me meer aan dan al de vorige omdat:

- het project effectief een nut heeft (advertentie)

- het concept niet verloren gaat in zijn context, maar volledig tot zijn recht komt. Dit is doordat er een link is tussen de context/omgeving en de inhoud van het concept: de voorbijganger= metrogebruiker (mbt omgeving) + consument (mbt tot concept)

- het concept niet enkel gericht is op de passieve ervaring van de toeschouwer. De toeschouwer neemt onbewust actief deel aan het project. Terwijl hij dat aan het doen is, krijgt hij inzicht in het concept en ontvangt hij de boodschap (=advertentie)

- ik het een moderne, originele en doeltreffende manier van adverteren vind. De data worden namelijk niet meer op de klassieke analoge manier weergegeven (affiches), maar worden digitaal geprojecteert. Dat is een hedendaagse, nieuwe toepassing en werkt intrigerend voor voorbijgangers. De booschap kan ook moeilijk niet begrepen worden: het gaat gewoon om logo’s. Hiermee kunnen bedrijven natuurlijk geen informatie geven over hun diensten/producten, maar ik vraag me af of dat wel nodig is: de gewone weergave van een logo herinnert de passant aan het bestaan van de firma en zal ook niet snel vergeten worden. Men passeert, ziet het logo verschijnen, herkent het logo, is geïntrigeerd door de manier van adverteren en onthoudt op die manier op een positieve manier het logo en dus het bedrijf/merk. Meer weergeven dan enkel logo’s is volgens mij vaak zinloos in metrostations: mensen hebben haast en staan letterlijk en figuurlijk niet stil bij posters/affiches die met tekst en beeld overladen zijn.

uiteindelijke project – omgeving

update

Laatste idee: concept toepassen in ondergrondse gangen van metrostations. Voordelen van deze locatie: veel volk en dus veel beweging -> je kunt op een dynamische manier met schaduw, licht en print omgaan; veel beschikbare wanden want geen ramen; meteen thema voor de print: reclame (altijd aanwezig in metrostations).

DUS: reclamesysteem ontwerpen voor bedrijven in metrostations

HOE?: analyse en ontleding van hun logo’s

update

inspelend op voorgaande bedenkingen ben ik het idee van kleuren absorberen gaan toepassen op meer dagdagelijkse situaties. Hier enkele voorbeelden:

de filmzaal: voor en na de film wordt het scherm belicht met rood licht. Een door dat licht geabsorbeerde print verschijnt in de schaduw van voorbijlopende mensen.

het stationsperron: ipv de print ergens op aan te brengen wordt hij nu ook geprojecteert. Je werkt met: glas en 2 projectoren. Op stationsperrons staan vaak wachtcabines, een soort van glazen cellen. Het idee is om hierop vanaan de binnenkant de treinuren te projecteren, en van aan de buitenkant rood licht. Wanneer er niemand voor de rode lichtstraal staat, is enkel een kader op het glas te zien, die enkel een rood vlak omkadert. Wanneer de voorbijganger echter voor het glas gaat staan en dus de rode lichtstraal onderbreekt, verschijnt de projectie van de treinuren.

De kritiek bij voorgaande twee situaties is dat het concept te statisch is, en niet genoeg tot zijn recht komt. Het is telkens secundair aan een primair, belangrijker gegeven: een bezoek aan de cinema > het concept, en treinuren > het concept.

review

inspiratie voor volgend idee: kleurexperimenten + Jardin d’hiver (Jean Dubuffet, zie foto’s)

Bij jardin d’hiver wordt een zwarte lijnenprint aangebracht op organische witte wanden. De print geeft het effect van diepte weer op vlakke stukken, en een effect van vlakte op oneffen stukken. Het resultaat is een eigenaardige ervaring, het wekken van illusie.

Ik ben op het idee gekomen om ook een organische ruimte te creëeren, waarbij je op de wanden 4 prints aanbrengt (1 print in elke kleur: rood, blauw, geel en groen). Centraal is er een lichtbron die telkens van kleur verandert: rood/blauw/geel/groen licht. Bij elk licht wordt een andere print zichtbaar. Op die manier wou ik ook spelen met illusie, bv: de blauwe print zorgt op een bepaalde plek voor diepte, terwijl de groene print op diezelfde plek voor vlakte zorgt.

Het probleem bij dit concept is dat niet elke folie alle kleuren perfect absorbeert. het is ontzettend moeilijk de kleuren perfect samen te stellen zodat er telkens maar 1 print zichtbaar wordt bij 1 licht. Bovendien was het idee teveel gericht op ervaring. De installatie is een ruimte op zich, terwijl het me interessanter lijkt om een installatie in reeds bestaande omgeving te plaatsen,  zodat beiden op een boeiende manier interageren. => zie volgende post

Indiv. project – (8)

Voorgaande tests werden telkens uitgevoerd op wit papier. Wat als ik een andere ondergrond gebruik? (ik focus vanaf nu op de rode folie omdat deze het meest absorbeert) ZIE GALLERIJ

- Zilverpapier (gekreukt/niet gekreukt) met en zonder folie

- Spiegel (fluo op spiegel zelf)

- Spiegel (fluo op blad)

- Glas

- Glas en kalk